dinsdag 23 november 2010

Geslaagd!

Ok, sorry, ik zat een beetje naast de waarheid; Ook al had ik mijn licentie (VS2) sort of al wel, een officieel PVB, de Proeve Van Bekwaamheid, had ik nog niet gedaan.
Tot afgelopen zaterdag. In Capelle a/d IJssel wel te verstaan.

Mij was op het hart gedrukt op tijd te zijn, en dat was ik. Op Tijd. Een uur van tevoren.
In een hele kleine zaal, van het Comenius College.


Eenmaal aangekomen ging ik door naar de kantine, waar je overigens een heel goed overzicht hebt op de zaal. De kantine bevindt zich ongeveer even hoog, iets hoger eigenlijk, als een scheidsrechtersstoel. Alleen krijg je er geen indruk van de zaal, en dat wilde ik wel.

Dan de zaal maar in. "Deur Dicht!" werd me gelijk toegesnauwd, en zo kwam ik in een time-out terecht. Een time-out van een wedstrijd heren, 1e klasse. Alleen maar super opgefokte spelers. "We gaan die nummer drie zuigen!" werd er tegen elkaar gezegd. Waarschijnlijk figuurlijk bedoeld, maar fraai was het niet.
Hoewel ik natuurlijk wist dat ik dit team niet hoefde te fluiten, bekroop me wel een beetje vervelend gevoel; Op mijn examen heb ik geen zin in alleen maar de boel sussen, ik wil gewoon een leuke wedstrijd!
Ondertussen was degene die mijn PVB af zou nemen, ook gearriveerd.

Tot overmaat van ramp hoorde ik dat er geen telbord aanwezig was. De scheidsrechter die ik na afloop aansprak, had daar een mooie oplossing voor gevonden; Hij liet beide verenigingen onafhankelijk  van elkaar meetellen, en hield zelf de stand ook bij. Dat vond ik wel mooi bedacht, maar niet voor een examen.

In de minuten voor de wedstrijd die ik moest fluiten, vond ik iemand bereid het toch aanwezige telbord te controleren. Wat bleek; Op zo'n scholengemeenschap als het Comenius, is het voor de leerlingen blijkbaar vanzelfsprekend om wat minder zuinig met de aanwezige spullen om te gaan. Zodoende miste er een paar cijfers; van 1 tot en met 4 om precies te zijn.
Geen nood; De thuisspelende vereniging had een teller gevonden die het vaker deed. Ik sprak met haar af dat zij haar vingers op zou steken, corresponderend met de stand van dat moment. Dat kon natuurlijk alleen maar mis gaan.

Bij mij, dus. Het meisje deed precies wat van haar werd verlangd, maar ik ging in de fout. In de tweede set, van een erg leuke wedstrijd, kwamen we aan het einde. Zeg maar, 23-20. Spannend. Alleen was het geen 23-20 maar 24-20. En er werd een rally gewonnen door degenen die al voor stonden. 25-20.
Ik wil fluiten voor een nieuwe opslag. Ik zie uit mijn ooghoeken iemand met zijn sporttas door het veld lopen, van de ene naar de andere kant. Wat doet-ie nou?
Is het dus 25-20. En ik heb niet gefloten voor het einde van de set. Maar hij is wel afgelopen!  Ik kijk naar mijn beoordelaar. Ziet-ie het nou of lijkt dat alleen maar zo?


Natuurlijk ziet hij het wel, en ik kreeg het ook te horen. Naast andere punten. Opbouwende kritiek, ik hoor het graag, echt. Nog een paar puntjes, waar ik de volgende keer nog meer op kan letten. Prima. Maar ik ben wel geslaagd. Ruim. Goed gedaan zelfs.
Nu gaat het beginnen. Kom maar op!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten