zondag 12 december 2010

Thuis fluiten

Sinds het behalen van mijn pvb fluit ik regelmatig thuis. Nou is dat nog niet zo heel lang, dus zoveel wedstrijden zijn dat nou ook weer niet, maar toch.
De leukste wedstrijden krijg je dan echter niet, want daar komt een scheidsrechter uit de regio voor. Die kan hetzelfde als ik, alleen is bepaald dat vanaf de tweede klasse de scheidsrechter liever geen thuisfluiter is.
Snap ik.



In het geval van mijn vereniging gaat het dan om heren 1, dat na een degradatie afgelopen jaar, in de tweede klasse beland is. Soms komt zo'n scheidsrechter niet opdagen (waarom eigenlijk niet? Is-ie onderweg verongelukt ofzo?), en dan moet het lokaal opgelost worden. Zo ook afgelopen zaterdag.

Eigenlijk stond dames 3 op de rol, toen ik bij het kaarten controleren gevraagd werd om toch heren 1 te fluiten, want scheids kwam niet.
Dat is mooi. Kan ik ze laten zien dat ik ze prima aan kan. Op de een of andere manier staat mijn eigen team notoir slecht bekend bij scheidsrechters van onze vereniging, heren 1 heeft historisch gezien een nog slechtere naam.
Ik weet in ieder geval dat ik een keer voor de eer heb bedankt, ongeveer een jaar geleden. Nou is dat geen maatstaf, maar ik ken er meer...

Ik naar het andere veld, en zeg tegen de coach: "ik wil best fluiten, maar als die gast toch nog komt, ga ik niet meer van die bok af. Ik blijf dan fluiten, te laat is te laat".
Dat zou niet fijn zijn: Ben ik dames 3 kwijt, vervolgens heren 1 ook. Gaat me niet gebeuren.
Maar nee, dat was prima, nu was ik het, geen probleem. Mooi.

Hoe hoger de klasse, hoe meer er wordt warm gelopen/gespeeld in inspeelshirts. Mooi hoor, maar er staat geen nummer op, dus je moet maar geloven dat ze ook een shirt hebben met een corresponderend nummer.
Een keer heb ik meegemaakt dat er twee nummers 3 in het veld stonden nadat de inspeelshirts waren uitgedaan. Oeps.

Nou, wedstrijd begint en 't gaat lekker. Geen libero's (heb ik nog weinig ervaring mee), geen gekke dingen. Eerste set, halverwege tweede set. De aanvoerder van het thuisteam begint bij elke beslissing uitleg te vragen. En zeuren. Dat-ie het er niet mee eens is. mmm. Dat is irritant. Ziet hij dan niet wat ik zie, of wordt ik uitgeprobeerd? Ik ga uit van het laatste, maar wordt toch enigzins onzeker. Dat kan ik slecht gebruiken.

Dan blokt een thuisspeler een bal die geheel aan de andere kant van het net is, en die geen aanval is. Er zou nog een setup moeten komen. Ik fluit, verwacht gezeik en ja hoor. Gezeik.
Aanvoerder kijkt weer heel verbaasd (zeg maar, alsof zijn teamgenoten alleen fouten maken als hij ze ziet) en de speler maakt nu ook kabaal. Daar moet ik wat van zeggen denk ik nog, en roep de aanvoerder naar me toe. De speler lacht schamper en schreeuwt dat ik dat alleen maar doe om mijn eigen fout te maskeren. En roept Pannekoek.
Pannekoek!
Wtf, dat heeft-ie tegen mij! 'k Heb geen kaarten bij me, maar had hem graag geel gegeven. Maar ja, 't is er een van mijn eigen vereniging. En het is een grote man, zeg maar sterk. Ik durf het niet aan. Niet dat ik per se bang voor hem ben, maar zoiets doe je niet. Toch?

Aan het eind, in de kantine, ben ik van plan om met de aanvoerder alle dingen waar ik voor heb gefloten, met hem door te nemen. Gewoon, om even een punt te maken, of me desnoods van zijn gelijk te laten overtuigen. Ik loop op hem af, maar zie ook de pannekoek-speler. Hij spreekt me aan, en zegt dat-ie me echt niet heeft uitgescholden.
Echt niet?
Nee, echt niet.
Ook geen pannekoek geroepen?
Ook geen pannekoek geroepen.

Maar goed dat ik geen kaarten bij me had...







 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten